Tweede paasdag 2008.

Ik heb een broertje dood aan die feestdagen zeg, witte donderdag Goedevrijdag Pinksteren
blauwe maandag en weet ik het allemaal meer.

Het is tweede paasdag en ik ben op weg naar de afhaalchinees voor het avondeten voor mijn gezin.
Voor veel families zijn het welkome dagen in hun schijnbaar monotone leven wat ze leiden, want meubelpleinen zijn na een uur of twee s’middags op deze dagen niet meer te bereiken.
Ik heb gelukkig een vrouw die schijnbaar geen behoefte heeft aan een dagje “meubelpleinen”.
Dus voor mij geen ergernissen op de afrit Delft, tussen de renault cenics en opeltjes astra met vaders die zich ergeren aan hun goedgemutste vrouw en sjenkende kinderen op de achterbank.
Maar dit terzijde.
Ik stap de Chinees binnen en zie dat ik niet de enige ben die geen rekening had gehouden met de boodschappen. Eindelijk ben ik aan de beurt “Zegt u maal hool” zegt het meisje achter de toonbank. Herhalend wat ik zeg tikt het meisje glimlachend mijn bestelling in de computer. Na afgerekend te hebben pakt ze met een glimlach een glas en vraagt vriendelijk “Wil u een bieltje?” terwijl zij met de andere hand al de taphendel vasthoudt. “Nee hoor” antwoord ik tegen het meisje terwijl ik een stap opzij doe om de klant achter mij ruimte te geven. “Is bieltje van het huis hool” zegt ze vriendelijk “Oh ja lekker een biertje” zeg ik zo spontaan mogelijk. Het meisje heeft het glas al volgeschonken en kijkt de volgende klant al weer aan. “Zegt u maal hool” hoor ik haar zeggen terwijl ik mij laaf aan het gerstenat. Ik zet het halfvolle glas weer neer en denk “ zo die had ik nu echt verdiend”…

Ik heb een broertje, Hans heet hij. Een uur of zes eerder die dag heb ik hem aan de telefoon…
“Hee met Hans” hoor ik nadat ik het knopje met het hoorntje heb ingedrukt.
“Ga je mee ff kijken naar een paar auto’s, ik heb er wat gezien op het internet en wil ff kijken en een proefritje maken” vervolgt hij.
Hans heeft twee heel bijzondere gave’s.
Namelijk op het gebied van partner keuze maakt hij steevast de verkeerde keuze. En het zelfde geld voor het kopen van een gebruikte auto. Zet tien auto’s naast elkaar waarvan er een zo rot is als een mispel en hij kiest juist dit exemplaar uit. Meerdere keren kocht hij van een “goede vriend” een “prima” gebruikte wagen waarna na korte tijd al een spoor van onderdelen door de hele stad Leiden was terug te vinden.
Op zich is dit een hele prestatie, temeer dat Hans –net als ik- automonteur is geweest.
Ik overleg ff met Muta en spring ff een klein uurtje later vanuit de douche aangekleed en fris in de auto bij Hans. Ik bekijk de prints van de auto’s die hij heeft uitgedraaid en moet daarbij op zijn minst “zorgelijk” hebben gekeken. “Wat is er dan” vraagt hij. “ “Wat een wrakken weer man. Het mag zeker niets kosten, waarom moet je zonodig een ander?” Kaats ik terug.
“Jah joh tijd voor een ander modelletje weer, iets jonger dat rijdt weer wat lekkerder” stelt hij mij gerust.
Na een tijdje komen we bij de eerste garage aan. “Zoho het is hier feest” merk ik sarcastisch op, doelende op de vlaggen en ballonen waarmee het pand is versierd. “Ja ik had gebeld dat ik kwam...” lacht Hans.

Ik heb een broer die twee jaar ouder is. Deze beste jongen is al een jaar of twintig portier in horeca gelegenheden. Zet tien mannen naast elkaar waarvan er een portier is en je pikt hem er zo uit. Zo is het ook met auto verkopers. Zet tien mannen naast elkaar waarvan er een auto verkoper is en je pikt hem er zo tussenuit. Is het niet om het versleten pak wat ze doorgaans dragen dan is het de aal-gladde kop die erop zit.
Hans en ik worden begroet door een 30 er stereotype auto verkoper die ons pretgrijnzend verwelkomd. “Ik had gebeld over die Kia” zegt mijn broertje. De man knijpt zijn ogen iets dicht alsof hij even moet nadenken.”Oh ja die Kia, loop even mee, wilt u koffie of iets anders te drinken?” vraagt hij vriendelijk terwijl hij ons voorgaat. De koffie slaan we beleefd af.
Lening slalomde de man door de showroom als of er in geen jaren een auto is verplaatst.
Alvorens we aan komen bij de bewuste Kia. “Hij ziet er nog rotter uit dan op de uitgedraaide foto” denk ik. We lopen er een rondje omheen en vragen of we een proefritje kunnen maken.
“Dat is geen probleem hoor” zegt de verkoper terwijl hij zich in het voertuig hijst en zoekt naar het contactslot. De man draait het sleuteltje om en kijkt recht vooruit als of de auto er ieder moment vanzelf vandoor kan gaan. Niets is minder waar, de auto zwijgt in alle talen. Ook na een tweede poging heeft de Kia er geen zin in. Hans en ik kijken elkaar aan, de verkoper herpakt zich onmiddellijk en zegt terwijl hij de motorkap open trekt “Ja een nieuwe accu krijgt u erbij hoor, ik wist dat ie al wat minder was”. Dat de banden ook –wat minder- zijn had ie zeker niet gezien, en dat stuk plamuur op de wielkast is ook niet standaard” denk ik nog. Met een acculader word de Kia weer nieuw leven ingeblazen. Wij stappen in terwijl de verkoper ons verzekerd dat de vorige eigenaars van de auto “hele Christelijke mensen” waren.
Zo dat verkooppraatje kende we nog niet…
De proefrit is kort. Na een paar honderd meter zijn we eruit. Dit is een wrak en het is een schande dat ze er zoveel geld voor vragen! Bij aankomst staat de verkoper ons zelfverzekerd
op te wachten. Zijn blik in zijn ogen lijkt mij te zeggen “vandaag verkoop ik die gasten mijn oma nog”.
“En” vraagt hij hoopvol. “De wiellager of homokineet rechts voor is verrot” zegt mijn broertje zelfverzekerd. Ik bijt er nog eens dunnetje overheen “Witte en zwarte rook tegelijk uit de uitlaat, olie en water lekage, ons maak je niet gelukkig met deze wagen”.
We rijden het garage terrein af en hans zegt terwijl hij mij aankijkt “Twas wel een aardige vent die verkoper” waarna hij na een korte stilte vervolgt “Hij moest alleen scheermesjes lusten”.
We gaan vol goede hoop op weg naar de volgende garage. “Hoe is het met je vriendin?”
Informeer ik terloops bij mijn broertje. Korte tijd hult Hans zich ik stilzwijgen waarna hij zegt: “Tsja tijd voor een ander modelletje weer, iets jonger dat rijdt weer wat lekkerder”
We kijken elkaar even aan en proesten het vervolgens uit van het lachen.

Aangekomen bij de tweede garage worden we vrolijk begroet. Een (na navraag) Perro de Presa Canario van een slordige 60 kilo begroet ons met een luid geblaf. Zenuwachtig loopt hij tussen ons en een dichte deur heen en weer. Ik probeer de hond gunstig te stemmen door hem met uitgestrekte hand vriendelijk toe te spreken. Hans moet niets hebben van honden.
Ik wel.
Op het moment dat ik om mij heen kijk of ik iets vind waarmee ik met de hond kan spelen zwaait de eerder genoemde deur open. Een man van een jaar of zeventig met een bolknak in zijn mond roept de hond bij zich. Kwispelend begroet de hond zijn baas. “Wees maar niet bang hoor hij is vorige week gecastreerd” deelt de man ons in een onvervalst Amsterdams accent ons mede. “We komen voor die Ford” zegt Hans terwijl hij zijn keel schraapt. De man loopt ons voor naar de Ford. De proefrit in deze Ford is iets langer dan de Kia. Helaas kunnen we het niet eens worden over de prijs van de Ford en de koop gaat wederom niet door.
We besluiten een bakkie te gaan doen bij Oma Leiden. Ook besluiten we dat de auto waarin we nu rijden en niet zoveel onderdelen verliest als de eerdere wrakken waarin broertje-lief reed.
“Was je bang voor die hond Hans?” Vraag ik aan Hans terwijl ik de koffie van Oma Leiden haast kan ruiken”
“Hij was net gecastreerd he” antwoord Hans. Ik knik bevestigend. Zijn antwoord is droog als altijd. “Ik was niet bang dat hij mij zou neuken maar dat ie mij zou bijten”….

sterk verhaal Maus


schrijf eens een boek zou ik zeggen

hert leest lekker weg

gr bubba

Sterk verhaal...nog waar gebeurd ook....

je had zeker te veel ei op