Soms gaan dingen niet zo als gepland in het leven.

Neem nou een vriend van mij. Ik noem hem even “Jeroen”.

Jeroen kreeg een paar jaar geleden vaste verkering. De eerste keer dat ik het meisje zag bekroop mij een vreemd gevoel. Nu ben ik geen zweverig type hoor, maar meer een gevoelsmens, met eigenlijk wel veel levenservaring helaas. Er was iets met die tante…ik mocht haar niet.

Ogenschijnlijk was alles koek en ei tussen die twee. Een leuk huis werd er gevonden Waarin na ander half jaar een lief meisje lag te slapen in een vlot Ikea bedje.Twee honden en een vette auto voor de deur. Helaas zijn eega had niet genoeg aan dit alles, en ging er vandoor! Gezin uit elkaar, huis verkocht boedel verdeeld en ruzie om het kind en de honden. Allemaal bittere ellende. Hoewel… Jeroen verhuisde weer terug naar Leiden en zodoende zagen we elkaar weer wat vaker. Dus eens in de zoveel tijd een avond lekker lullen over auto’s, wijven, honden en handwerken. Dit alles onder het genot van een glaasje warme melk.

Jeroen heeft nu dus een nieuw thuis, een appartement in een blok met allemaal welgestelde bejaarden. Jeroen heeft ook een nieuwe baan. Accountmanager is hij nu, een heel moeilijk Engels woord voor verkoper. Druk druk druk die Jeroen. Ik maak mij niet zo druk, en heb dus s‘middags tijd om zijn hond Chonon uit te laten. Chonon is een Amerikaanse bulldog van 10 jaar oud. Stokdoof onzindelijk en een beetje kinds.
Twee weken geleden sta ik in de lift met Chonon om een blokje om te gaan met hem. Een oudere dame laat ik nog even voorgaan. De lift daalt met een traagheid die best goed past in een seniorenflat. Ik bekijk aandachtig de lampjes op het knoppenpanel en tel in mijn hoofd de verdiepingen af. Ik schrik op uit mijn aftellen “Wat is dat voor een hond?” vraagt de oude dame met een glimlach. “Dit is een Amerikaanse bulldog mevrouw" antwoord ik. “Oh… is ie wel lief? “. Vraagt de dame terwijl ze onafgebroken de hond bekijkt. “Ja hoor, erg lief” stel ik de dame gerust. De lift komt een kleine schok tot stilstand en ik zie hoe het lampje “bg” oplicht. Ik open de deur en laat de oude dame voorgaan. Met een vriendelijke groet neem ik afscheid van de dame.

Een dag of drie later sta ik voor de liftdeur te wachten met Chonon, de deur van de galerij aan de andere kant gaat met een piep open en ik ontwaar de zelfde oudere dame waarmee ik eerder die week de lift deelde. Zij drukt met een soort automatisme op het knopje die ik enige seconden eerder had ingedrukt om de lift er attent op te maken dat er iemand op zijn komst wacht. “Wat is dat voor een hond?” vraagt de dame mij weer. Verbaasd antwoord ik haar weer “Dit is een Amerikaanse Bulldog” mevrouw. Haar volgende vraag had ik aan moeten voelen komen maar met een glimlach vraagt ze…”Is ie wel lief?” Glimlachend zeg ik “ja hoor hij is hartstikke lief”. De lift is geariveerd en ik laat de oudere dame weer voorgaan bij het instappen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe de dame met haar doffe ogen de hond aandachtig observeert. Ik tel de etages weer af in mijn hoofd. De lift komt met het gebruikelijke schokje weet tot stilstand. De dame aarzeld wat, en het lijkt erop dat ze naar een bepaalde sleutel zoekt aan haar sleutelbos. Ik loop met Chonon richting de centrale uitgang, in de hoop dat ie het droog houdt. Helaas, net nadat we de lift zijn uitgestapt gaat Chonon wijdbeens staan en laat zich helemaal leeglopen. Shit shit shit Terug naar boven om de mop te halen en de boel schoon te maken. Tsja het is een oude een oude hond. Hij kan er niets aan doen.

Afgelopen vrijdag was het weer raak, ik kom terug na een ommetje met de oude hond en loop de centrale hal in richting de lift. Dezelfde oude dame staat met een andere dame gearmd op de lift te wachten. “Moeder en dochter, dat kan niet anders” denk ik terwijl ik naar de lift loop. De dochter heeft in haar hand een stapeltje post. Met zijn vieren stappen we in de lift. De dames kijken even naar de hond terwijl de lift naar boven kruipt. “Wat is dat voor een hond? “… Ik denk even dat ik in de maling word genomen, en wil bijna scherp “What the fuck” terugkaatsen! Net op tijd onwaar ik tussen de post een grote enveloppe waarvan ik het logo herken. Een groen boompje, het logo van “Alzheimer stichting Nederland”. Nu pas valt het kwartje bij mij. Beleeft vertel ik de dame dat het een Amerikaans bulldog is en dat ie ook heel lief is. Aandachtig kijkt de dame naar de hond en terwijl zij hem een aai geeft herhaald ze mijn woorden. “Oooh een Amerikaanse Bulldog”. De hond kijkt op naar de dame en heel even lijkt het erop dat er een blik van herkenning is tussen die twee…


Rust zacht Chonon...

...mooi...zeer mooi!....ik pinkte een traan en mompelde.."die had schrijver moeten worden".

Mvg en fijne dagen gewenst,Ambi

Noumannn,..top geschreven Maurits,..

ik voel wel mee,..

grt bert

En dat in de dagen, prachtig!!!!!!!!!!!!!
Ja wij worden ook ouder, mammie, of was het nu Pappie?
GR Mat

Thanx mannen...Chonon is drie weken geleden ingeslapen helaas. Oud en op, maar nog even fel happen naar de dierenarts bij de eerste spuit.Het lijkt wel of ze het weten! Ik heb Chonon eens meegenomen op de stort in Alphen...daar hapte hij het brood uit de hand van Julius, Edje of Chris geloof ik...op een ander forum staan nog foto's van hem.

hahaha een gedeelte van het verhaal lykt op myn verhaal van afgelopen jaar incl een amerikaanse bulldog.....(pas 2 jaar)
maar zonder oud vrouwtje en net op het nippertje zonder kind

het blijft hoe dan ook naar en oneerlijk om een makkertje te moeten wegbrengen!

Ja, Maurits, weet hoe dit alles voelt.
Wij hebben ook geen kinderen en hadden ons een hond aangeschaft (ras Ierse setter) die door iemand uit de auto was gezet.
Dit beest liep al meer dan 14 dagen in de weide en had een afspraak met de stier daar.
Zij sliepen rug aan rug en als je naar de hond kwam om hem te pakken, dan kromde de stier zijn kop en kwam gelijk op je af.
De hond kroop dan achter de stier met de staart tussen de benen van de angst.
We hebben de hond toen kunnen vangen met een teef en via de dierenbescherming aan ons gegeven.
Heeft mij wel 3 kozijnen gekost, aangezien hij deze van de angst heeft afgeplozen totop de beton.
Maar heb nog nooit zo een lieve hond gezien in zijn verdere leven.
Kon hem toen voor 1000 gulden verkopen aan de jager in het dorp, maar als hij 10000 gegeven had, dan nog niet.
Na 15 jaar heeft mijn vrouw hem moeten laten inslapen (ik kon dit niet verkroppen en ben buiten blijven staan)
Maarja, hoe ouder men wordt hoe zachtmoediger met het leven dat er op aard is.
Heb jaren kanarioes gekweekt en als er dan eentje bij was die iets had, dan pang tegen de muur.
Nu kan ik alleen nog een vlieg doodslaan (maar dan moet hij mij eerst nog steken)
Zo is het ook met menssen met een handycap, deze kan ik nooit fatsoenlijk benaderen, aangezien ik daar niet tegen kan en niet mee overweg kom
Ze hebben me al vaak gevraagd om met gehandycapten eens op de forel te gaan vissen,maar ik krijg dit niet verwerkt allemaal.
Heb respect voor degene die deze menssen kunnen helpen
Gr Mat

Owww Ricardo i dont wanna know denk ik....Am bulls zijn leuker dan....

Mat

Das een mooi verhaal zeg...ook ik heb iets met een ierse setter gehad...(eehhee meer met de bazin) Leuke altijd blije honden. Er worden nog steeds honden uit de auto gezet....WALG!

sterkte maurits, dat pissen van die hond was dat omaatje ook weer vergeten.....

Mooie verhalen allemaal en dit soort voorbeelden raken je eigenlijk direct en ik denk dat dit komt omdat we dit eerder met onze eigen hond ook meegemaakt hebben.Als je goed bent voor een dier,krijg je daar ook weer véél voor terug.Dat heeft ook automatisch tot gevolg dat afscheid nemen moeilijk is en pijn doet.Het viel ons zo zwaar dat we dachten geen hond meer te nemen.De stilte was echter zo stil dat we toch weer besloten een viervoeter in ons midden op te nemen en daar hebben we tot de dag van vandaag geen spijt van gekregen.Zijn naam is Shadow.

DE viervoeter van mij ligt nu zijn winterroes uit te slapen (schildpad)
Een andere 2 pooter zit in zijn kooi naar me te kijken Grijze roodstaartpapegaai.
Waar die ander zit weet ik niet )ARthur de huisvlieg)
Gr Mat

ik hoef hier verder niets aan toe te voegen viewtopic.php?f=173&t=3195&p=22340&hilit=astra#p22340



grt chris

Tsja Chris...een echo van de stilte.