Materiaal: steen

Afmeting: 5,5 x 2,5 x 3,5 cm (LBH)

Gewicht: 49,62 gram

Beschrijving van het voorwerp:

Na 1000 stenen opgeraapt te hebben, hoop ik eindelijk iets interessants te hebben.

Deze kleine steen ligt perfect in de hand (echt perfect). De bovenkant is spiegelglad en beschikt over twee verschillende groeven. De kant waar je de steen vasthoudt, is zeer ruw. Dus ik denk dat het een slijpsteen is, welke makkelijk gedragen kan worden.

Op PAN heb ik soortgelijke stenen gezien (andere vormen). Maar daar staat een steen op met exact diezelfde goudkleurige band / ring.

Hoe ik het online las, koos men in de oudheden voor stenen die makkelijk in de hand lagen, zodat zij deze minder hoefden te verwerken.

Is dit volgens jullie een oude slijpsteen? En zo ja, is er een geschatte datering?

Ik ben zeer benieuwd naar jullie mening!

Iets meer foto’s

Ik vind het een bijzonder model, maar denk niet aan een slijpsteen.
De groeven liggen verdiept, maar niet doorlopend naar de zijkanten.
Lastig om daar iets mee te slijpen. Maar wat het wel is?
Geen idee, maar gooi nog maar niet weg, er komt vast nog meer kennis om de hoek kijken.

Bedankt voor de reactie :)

Ja, gaaf hè? Inderdaad een klein en apart model. Ik heb geen vergelijkbare gezien.

Het moet wel echt door een mens gemaakt zijn, daar twijfel ik niet over. Die bovenkant is zo spiegelglad en die groeven beschikken over diverse inkepingen.

Ik weet hier zelf vrij weinig vanaf, maar ik las dat deze niet helemaal over de gehele lengte hoeft door te lopen. Deze kon voor stenen en botten gereedschap gebruikt worden.

Maar inderdaad: alle kennis is meer dan welkom. Met een beetje geluk is dit mijn oudste vondst :)

Op dezelfde akker (10 meter van de steen af) zojuist het volgende gevonden.

Naar mijn mening is dit een 'spits' of 'schrabber', maar lijkt afgebroken te zijn. Het is ongeveeer 3 cm lang. De onderkant is geheel glad. Het is nog verbijsterd scherp.

Zoals gezegd, weet ik vrij weinig over het onderwerp - dus ik hoop dat er iemand met jullie kennis mij meer zou kunnen vertellen wat het precies is.

Hallo Enix,

Het spijt me te zeggen, maar ik denk dat beide stenen op een natuurlijke manier deze vorm hebben gekregen.
Ik spreek vanuit veel ervaring.
De twee ‘snedes’ in de ‘slijpsteen’ zijn te onregelmatig en zoals Roelie zegt: ze lopen niet mooi door aan de zijkanten.
Het vuursteen is zeker geen spits en m.i. ook geen schrabber.

Blijf doorzoeken, je verdiepen in vondsten o.a. op dit forum, en gaandeweg krijg je grip op de materie.
Succes!

Groet, Jaap

Mee eens.

Bedankt voor de reacties beide. Wordt op prijs gesteld.

Wat jammer om te lezen... het is wat het is! Hopelijk loop ik wel een keer tegen een échte steentijd item aan.

Maar omwille van het argument (leren we van), wanneer ik Google op 'grooved abraders' zie ik slijpstenen waarbij de groeven ook niet helemaal tot de uiteinden doorlopen, althans, dat lijk ik zo te zien. Het verschil met die stenen is inderdaad wel dat die groeven egaler lijken te zijn.

- De onderste groef is egaler dan de bovenste en de bodem is redelijk glad, maar de groef zelf is vrij robuust.
- De bovenste groef heeft cirkelvormige wrijfgroeven in de groef en is inderdaad niet echt consistent.

Het verbaast mij dat dit natuurlijk is, gezien ik niet kan begrijpen hoe zoiets natuurlijk kan ontstaan. Met name ook omdat de gehele bovenkant glad is en de rest van de steen zo ruw.

Een slijpsteen lijkt het mij door de grofheid van de groeven ook niet meer, maar ik had gehoopt dat het wellicht iets anders was of dat iemand in de steentijd zich verveelde en deze steen zo gemaakt heeft, haha

Hoi
De natuur kan echt hele bijzondere vormen fabriceren. Soms is het ook de combinatie van fossilisatie van bijvoorbeeld schelpen die de bijzondere vorm in gang zet. Maar ook transport van stenen vanuit Scandinavië tijdens de ijstijd, kan bepaalde vormen en beschadigingen maken, die op het verkeerde been kunnen zetten. Zo heb je het fenomeen ‘pseudo-retouche’. Dit soort retouche lijkt soms heel erg op retouchering gemaakt door mensen, maar toch is het op een natuurlijke manier ontstaan.

Daarbij is het menseigen dat we graag iets bijzonders / speciaals willen vinden. Als we dan iets hebben gevonden waarvan we denken: ‘ja, dit is iets!’, hebben we de neiging om dat met allerlei argumenten te bevestigen, en dan ook van tegenargumenten niet te willen weten.

Ik heb al verschillende keren mensen zich zien vastbijten in het argument: ‘deze steen ligt zo lekker in de hand, dit MOET wel prehistorisch gereedschap zijn’. Ik kon ze er soms niet van overtuigen dat het een gewone steen / kei was.

Groet, Jaap