Beste medezoekers,

Graag jullie mening? http://www.zie.nl/video/algemeen/Hobby- ... gz0svfkjkp Wel of geen recht op de helft van de schat?

Man vindt 3 middeleeuwse gouden munten, en een middeleeuwse ring.

Dagobert

die wethouder die snapt er nog niks van
als hij de gemeent de grond gaat verstoren en het is archeoloogische grond
moet hij als het een goede gemeent is een opgraving toepassen


door een proefsleuf of booringen
aan de hand van dat komt er een opgraving of niet als ze niks vinden geen opgraving

de gemeent hoort dit in goed banen te leiden
dit volgen de wet van malta

tja wat voor status had die plek 20 jaar geleden?
als het toen al beschermt gebied was is die iligaal bezig geweest en in overtreding
was het toen niet beschermt heeft die recht op de helft van zijn gevonden voorwerpen of de waarde ervan

gaat puur om de knaken . Stel dat de gemeente over de brug moet komen, kost het ze een hoop geld wat niet is begroot, dus die zullen alles in het werk stellen om niet uit te hoeven betalen en tevens de buit binnen te halen.

Wel heeft de man gehandeld naar de wet ten aanzien van zijn meldingplicht

groeten,
Mart

Dit is mijn mening.
Mijnheer heeft dus alleen recht op de helft van wat hij toen heeft gevonden.
Het is zelfs zo, dat hij de helft van zijn gevonden stukken van toen moet inleveren.
Verder heeft hij geen vergunning gehad om daar te zoeken, dus was hij ook nog strafbaar.
Maar wat dat betreft boft hij, want dit is verjaard.
Wat betreft wat er nu kan gebeuren is.
Bij een opgraving van de gemeente heeft hij nergens recht op, want hij vind de schat niet, dit doet de arch. dienst.
Hier een mooi voorbeeld"de Keltische muntschat van Amby"
DE vinders van de eerste munten mochten de munten houden, maar officieel had de boer de heft kunnen opeisen.
Toen is er een opgraving gekomen en heeft de Arch. dienst nog div. munten gevonden.
Deze komen dan toe aan de helft voor de eigenaar (boer) en de andere helft de Arch. dienst.
In dit geval heeft de gemeente de helft van de boer opgekocht.
Maar de eerste vinders hebben hier geen deel van.
Gr Mat

Hey Dago,

Interessant filmpje.
Wettelijk gezien mogen we eigenlijk niet zomaar met een metaaldetector naar archeologische
vondsten zoeken. Gelukkig wordt het in Nederland, toch nog gedoogd. (Voor hoelang nog).

Wat natuurlijk erg rot voor de vinder is, is dat ie netjes zijn vondsten heeft aangemeld.
In Engeland is het zo, dat men, indien men nadien een schat vind, de vinder recht heeft op de helft.
In Nederland is dit eigenlijk ook zo, maar is de vindplaats gemeentelijk terrein men meestal al moeilijk gaat doen. Men zoekt meestal zonder
mondelinge, of schriftelijke toestemming. Laten we eerlijk zijn: Wie gaat naar het gemeentehuis om toestemming te vragen?
Is het terrein niet afgezet, dan zou ook ik er gewoon gaan zoeken. Heeft de vinder toestemming gehad om daar te zoeken?
Nee dus.
Toen ik 18 jaar geleden mijn eerste metaaldetector kocht, werd mij toen al gezegd dat ik moest proberen om altijd toestemming
te vragen!!

Had hij de gouden munten en ring op een akker gevonden, met mondelinge toestemming van de eigenaar, boer, dan was het natuurlijk
weer heel anders geweest.

Tja, het is en blijft een moeilijke zaak.
Zie bijv de Keltische muntschat van Maastricht. Had de vinder, en aanmelder P. niet recht op de helft van de schat, en de eigenaars,
dat zijn 2 broers, niet recht op de andere helft?
Persoonlijk vind ik dat P, die volledig volgens de regels en met toestemming van de landeigenaars, heeft gehandeld, toch recht
op de helft van de munten, of de waarde ervan?

Van de andere kant, kunnen we nog blij zijn dat we mogen zoeken. Voor hetzelfde geld word het gewoon verboden en hebben we met z'n allen
niets meer, en kunnen we de detectors naar het milieupark brengen.

In dit geval dus denk ik dat de gemeente gewoon gelijk heeft, en hij eerlijk gezegd geen poot heeft om op te staan!!
Dat hij blij is dat ie de munten en ring mag blijven houden.

Vele groeten,

John.

Hey Mat,

Ik zie net jouw reactie.
En vooral deze zin vind ik wel appart:
De vinders van de eerste munten mochten de munten houden, maar officieel had de boer de heft kunnen opeisen.
Toen is er een opgraving gekomen en heeft de Arch. dienst nog div. munten gevonden.
Deze komen dan toe aan de helft voor de eigenaar (boer) en de andere helft de Arch. dienst.

Heel erg vreemd.
Maar o.k., in dit geval is de arch dienst dan zogenaamd de "vinder" van de schat????????

In Engeland is dit dus niet zo!!!
Daar komen archeologen de schat opgraven, maar deze schat is dan voor de helft voor de vinder, en de andere
helft voor de eigenaar.
Ik kan me voorstellen dat zo'n opgraving heel veel kost, en dit moet inderdaad gefinancieerd worden. En wie
moet dit anders betalen?

Vele groeten,

John.

Hoi John,
Ja dat zijn de Nederlandse regels, Alles wat de Arch. dienst vind met een opgraving is dan weer voor de boer en de gemeente, oftewel de staat.
De zoeker heeft deze dus niet gevonden, dus deze krijgt dus ook niks.
En de boer in AMby, ja die heeft er toch ook niet slecht bij geboerd.
Gr Mat

deze man heeft dollartekens in zijn ogen.

als hij destijds zonder toestemming heeft gezocht en de munten en ring heeft aangemeld...
heeft hij het ene goed en het andere fout gedaan.

nu zoveel jaar later gaat hij ervan uit dat er een schat ligt( helderziende)

en dat het tonnen waard zal zijn

tja , ik vind de man nogal onnozel en hij heeft het voor zichzelf verknald.

een gemeente kan toch niet zomaar gaan opgraven omdat die man zegt dat er een schat ligt

de gemeente heeft een archeologisch beleid en hoort zich daaraan te houden

gr bubba

Die man had beter zn klep dicht kunnen houden en gewoon doorzoeken.
En dan later aanmelden.
Net wat John zegt, ga je niet elke keer naar het gemeentehuis toestemming vragen als er een stuk braak ligt.
Voor archeologische opgravingen wordt dat natuurlijk een ander verhaal.

Hierbij mijn mening:

De man heeft zonder toestemming gezocht, dus vervallen in principe al zijn rechten. De detector amateur heeft wel netjes zijn vondsten aangemeld bij de burgemeester, wat hij beter bij de provinciaal archeoloog had kunnen doen. Ik denk dat de archeoloog minder moeilijk had gedaan. Maar dat is natuurlijk gissen?
De verwachting dat er meer ligt is zeker niet uit te sluiten. Maar om daar dan een opgraving te gaan doen lijkt mij een zeer groot risico.

De plek is bij de gemeente bekent en uiteraard nu ook bij de provinciaal archeoloog. Uiteraard zal daar gegraven worden naar de rest van de schat.
En het zal zeer pijnlijk zijn als er nog veel meer gouden munten gevonden worden. Ik zou helemaal ziek worden. Maar de wet is de wet.

Uiteindelijk zal de gemeente wel weer met de eer gaan strijken. Had het liever die oude man gegund.

Dagobert

Wie weet wat voor een schat het stukje grond herbergt. Dit moet onderzocht worden nu, maar daar zit een gemeente ook niet op te wachten want dat kost geld. Het is btw niet mijn type man, die zoeker. Hij zeurt een beetje over het geldelijke gewin...dan moet je niet gaan zoeken maar wiet verbouwen oid. Zoeken draait om zoeken.

Tsja mee eens ik ken inmiddels meerdere trieste verhalen... die wethouder had het ook over "schatgravers".

Dat mensen vaak het woord schatgraver gebruiken is omdat ze geen andere naam er voor kunnen verzinnen. Schatgraver is het meest voor de hand liggend,.......denk ik

Dagobert

Een archeoloog die ik ken heeft het dan over "amateur archeologen" ipv schatgravers das ook mooi he?!

klopt Maus

alle piepers zijn amateurarcheologen dis soms schatten vinden


gr bubba

Ieder1 zoekt wel eens in een plantsoen, dan wordt er ook niet om toestemming gevraagd bij de gemeente.
Het is toch netjes dat ie het aanmeld
Het is wel zo dat die man teveel zeurt over de waarde, wat de hobby ook niet ten goede komt.

Ik denk dat er weinig zoekers zijn die toestemming vragen om op gemeente grond te mogen zoeken. Mocht je dan toch iets vinden wat waarde heeft. De vinder zeker niet achtergesteld mag worden. Zonder de detector amateur was het verloren gegaan.
Dus door de vingers kijken had dan wel gemogen, vind ik.

Uiteraard hopen we allemaal op een vondst die ons rijker zal maken. Maar die kans is zeer klein te noemen.

Dagobert

waar neer mag ik daar is zoeken