Stortzoeken

Duitje

Dit leuke verhaal kwam ik tegen op een internetsite:

Zondag 10 december 2006Wat een gezellige zoekmiddag (met vondsten) had moeten worden werd een "hachelijk half uurtje).
Het begon goed. Op advies van een ervaren zoeker gingen we naar een locatie net buiten Middelburg. Daar zouden best wat interessante bodemvondsten kunnen liggen want op die locatie vinden al sinds een kleine 2 jaar allerlei bouwactiviteiten plaats en daarvoor wordt de oude bodem omgeploegd en ook bouwgrond (stort) van elders aangevoerd.

Vol goede moed, bepakt en bezakt en met de zonnebril op want voor de verandering was het eens een keer droog en de zon scheen, gingen we op weg naar Middelburg.

Afbeelding

Toen we op de bewuste locatie aankwamen (achteraf bleken we helemaal verkeerd te zitten) viel het ons op dat het terrein erg blubberig was. Maar we hadden stevige laarsen aan en het maisveld waar we als eerste deze middag op gingen piepen was goed begaanbaar.
Maar de vondsten vielen tegen. Een klein formaat tennisbal en wat munitie uit W.O. II. Eén complete- en een fragment van een kogel. Omdat de vondsten eigenlijk tegenvielen dacht ik, we kunnen beter maar gaan verkassen naar een andere locatie om het geluk elders "te beproeven". Ik zag dat René, m'n zoekmaat een paar honderd meter verder aan het zoeken was. Ik dacht, "laat ik daar ook naar toe lopen". Terwijl ik die richting uitliep ging René alweer naar de andere kant en ik besloot om ook daar heen te gaan.
Maar daarvoor moest ik wel eerst een grote machinaal gegraven geul oversteken. Dat moest lukken want op de "heenweg" waren we daar ook doorheen gekomen. Er stond een paar centimeter water in en de bodem was redelijk hard.

Nadat ik in de geul stapte en aan de andere kant weer omhoog wou, gleed ik uit en viel achterover tegen de andere oever aan. Gelukkig viel het mee en was ik redelijk ongeschonden (lees droog en schoon) uit de valpartij tevoorschijn gekomen.Maar het ergste moest nog komen. Nadat ik opgekrabbeld was, had ik het wel gezien op deze blubberige plek. Boven op een grote berg grond zag ik ongeveer 100 meter voor me een stuk verharde weg (het was tenslotte een bouwlocatie dus bouwverkeer moet er op kunnen) en besloot om daar naar toe te lopen.
Maar dat lukte dus niet! Ik kon geen stap meer verzetten. De grond waar ik opstond bleek zo drassig en nat te zijn dat ik met m'n 100 kilo schoon aan de haak langzaam maar zeker wegzakte.
En hoe meer ik probeerde om me los te rukken, des te dieper zaktte ik in de sompige klei weg.
Op een gegeven moment zat ik tot aan mijn knieën vast in de blubber.

Gelukkig heb ik een BHV (Bedrijfs Hulp Verlening) cursus gehad en daar heb ik onder andere geleerd om niet in paniek te raken. Dat heb ik gelukkig ook niet gedaan want anders weet ik nog niet hoe het afgelopen zou zijn.
Als eerste heb ik met behulp van de spade en een handschepje mijn rechtervoet uit de klei kunnen "bevrijden". En omdat ik een Zeeuw ben (Zeeuwen zijn zuunig) heb ik alle moeite gedaan om ook mijn laars te redden. Daarna was mijn linkerbeen aan de beurt. Ondertussen was René mijn kant opgelopen omdat hij het vreemd vond dat ik boven op de heuvel aan het graven was. Pot met gouden munten ???? Toen ik hem toeriep dat ik vast zat, dacht hij eerst nog dat ik een grapje maakte. Maar toen hij dichterbij was gekomen zag hij aan mijn gezicht dat het ernst was.

Afbeelding

Alsof het een voorteken was, nooit heeft René een camera bij maar deze keer toevallig wel. Ik had ook wel een camera, maar die zat in mijn heuptasje (dat overigens ook als helemaal onder de blubber zat) en had had het toch veel te druk om foto's te maken. ik moest namelijk los zien te komen. René zag gelukkig in dat het een "nood situatie" was, en schoot te hulp. Helaas kon hij niet dicht bij me komen, want ook hij dreigde weg te zakken in de klei.

Nadat ik eerst mijn detector "veilig had gesteld" door deze aan René te geven en mijn tas en de ene laars naar de andere kant had gegooid heb ik geprobeerd om met met het kleine schepje de blubber rond mijn been weg te halen.Ondertussen ging René op zoek naar stukken hout en paaltjes zodat ik enige "houvast"had en me op die manier uit de grond kon trekken. Want dat was het probleem. Nergens had ik houvast of steun om mijn rechterbeen, dat steeds verder in de blubber zakte, eruit te trekken.
Uiteindelijk kon ik, met behulp van een lange balk en een "markeringspaal" kracht zetten en mijn been uit de klei bevrijden. .Het kostte een hoop energie en waarschijnlijk heb ik er ook een spier of zo mee verrekt want tijdens het "optrekken" voelde ik wat "knakken". Of dat inderdaad zo is en of het nadelige gevolgen heeft zal morgen wel blijken als ik uit mijn bed kom.Uiteindelijk is het me gelukt om uit deze zuigende smurrie te komen. Het kostte me wel mijn laarsen (die ene die ik "gered" had heb ik ook maar daar achtergelaten) en een half uur tijd.

Afbeelding