"Oké", dacht ik vanmiddag, "Nog even een paar minuutjes piepen". Ik besloot naar een recreatiegebied te gaan waar ik nog nooit was geweest, in de hoop een paar euro's uit de grond te halen. Eerlijk gezegd had ik niet zo'n hoge pet op van dit stukje zand en gras. "Er zal vast wel veel gezocht worden", dacht ik. Daar aangekomen waren er veel gezinnen met kinderen aan het recreëren. Ik besloot een rustig hoekje gras op te zoeken om te beginnen en daarna naar de speelplek zelf te gaan. Al snel kwamen de eerste piepjes. Hé een muntje, even poetsen... Hè, 1828? Dat is veel ouder dan ik dacht! Daarna volgden de muntjes elkaar als een ware tijdlijn op. 1852, 1955, 1968 en ten slotte 2000. Als hier al sinds 1828 spullen worden verloren en niemand heeft iets daarvan opgeraapt... Wat zal er dan nog liggen? Het werd al snel donker. Met een goed gevoel liet ik het gebied achter. Alles wat er ligt, ligt er al zo lang te wachten en het wacht vast nog wel wat langer. Wat een geluk dat het vakantie is!

mooi