Op dit stuk ts staat de naam VITALIS maar ook een symbool ingekrast. Ik heb mij ooit laten vertellen dat Legionairs die niet konden lezen of schrijven een symbool ingekraste ipv hun naam. Ik twijfel aan die redenering. Immers in het boek "Het Romeinse leger" door Bernard van Daele staat dat Legionairs die toetraden de taal moesten leren in woord en geschrift om zodoende bevelen te kunnen opvolgen.
Ik heb meerdere bodems met vreemde ingekraste symbolen wie weet daar meer over?

Miischien dat Henk je kan helpen.

Mooi zijn dit soort stukken, maakt het gewoon speciaal. De naam van de eigenaar erin gekrast 2000 jaar geleden.

Tsja ook al werd het massaal gemaakt het was toch een stuk dat van ver moest komen (Noord Gallië) en zal best prijzig zijn geweest.

VITNIS lees ik.
Gr Mat

We zien ook een nieuwe versie voor het woord voor "wolf" als "vitnis". .... maar hij zelf, in een oogwenk, in de vorm van een vogel of van dierlijke, een vis of slang,...
http://www.ulfar.org/works/wolf.html

- in cache - Vergelijkbaar


Sjit,
weet ook niet meer hoe ik daar was gekomen.
Had het met het vertaalprogram nog vertaald.
Kan hem helaas niet meer terug vinden.
Gr mat

Mooie scherf Maurits

zo te zien kon deze romein wel schrijven

Mat de link doet het niet

mvg Bert

Hier hetgeen er over geschreven staat in het Engels/.

“Then the wolves will gulp down Allfather,

but Vithar will venge him.

He shall cleave the cold jaws

of the wolf in combat.”



Something very fascinating about these two stanzas when one sees them in their original Old Norse is the fact that they do not mention Fenrir specifically. Other translators, like Hollander and Terry for example, always translate these two stanzas with their own addition of Fenrir’s name either in the first line, or the last line. Something else is the pluralizing of “úlfr” within the context of, “Úlfr gleypa mun Aldaföðr,” in line one of stanza 53. Could this be the use of poetic kennings to denote something to the effect of “the wolves of combat/battle/war”? Could this note, in poetic form, that Óðinn succumbs to the masses of ferocious warriors attacking? And the Viðarr takes revenge by destroying their chief combatant? Perhaps cutting down a major leader of some of the opposing forces, that being Fenrir? Even if it is Chisholm who is incorrect with pluralizing wolf in his translation to English, we still have this possibility of a kenning in the works. We also see a new version for the word for “wolf” to be “vitnis”. But this seems to be in combination with “vígi” which means to “fight, battle, in combat with”.

The next mention of wolves or a wolf in the Poetic Edda is in Grímnismál where Valhöll is described;

Hier de vertaling, wel met een vertaalprogram.

"Dan de wolven zal slok beneden Allfather,
maar Vithar zal venge hem.
Hij stelt de koude kaken klieven
van de wolf in de strijd."



Iets zeer fascinerend over deze twee stanza's wanneer men ze in hun oorspronkelijke Oudnoords ziet is het feit dat ze niet Fenrir specifiek vermelden. Andere vertalers, zoals Hollander en Terry bijvoorbeeld altijd te vertalen deze twee stanza's met hun eigen toevoeging van Fenrir de naam in de eerste regel, of de laatste regel. Iets anders is de pluralizing van "úlfr" in het kader van, "Úlfr gleypa mun Aldaföðr," regel één van strofe 53. Zou dit het gebruik van poëtische kenningen om aan te geven iets aan de gevolgen van "de wolven van combat/slag/oorlog"? Kon dit merk in poëtische vorm, die Óðinn bezwijkt aan de massa's van woeste krijgers aanvallen? En de Viðarr neemt wraak door het vernietigen van hun hoofd strijder? Misschien het kappen van een grote leider van een aantal het tegengestelde krachten, dat wordt Fenrir? Zelfs als het Chisholm die onjuist met pluralizing wolf in zijn vertaling naar het Engels is, steeds we nog deze mogelijkheid van een kenning in de werken. We zien ook een nieuwe versie voor het woord voor "wolf" als "vitnis". Maar dit lijkt te worden in combinatie met "vígi", wat betekent dat het "vechten, slag, in de strijd met".
De volgende vermelding van wolven of een wolf in de Poëtische Edda is in Grímnismál waar Valhöll wordt beschreven;

Hier de link nogmaals
http://www.ulfar.org/works/wolf.html


Gr Mat

Mooi stuk Maus, hele namen vind je niet zoveel
Jij leest de naam als Vitalis maar het kan ook Vita Es zijn, de twee streepjes achter de A stellen dan de E voor, een gebruikelijke schrijfwijze toentertijd omdat dat makkelijker in aardewerk te krasse is dan een E.
De betekenis zou dan kunnen zijn: het leven.
Het symbool zou misschien een onderdeelsteken kunnen zijn, het symbool voor een Contubernium of Cohort. In Nijmegen heb ik hetzelfde symbool eens mogen vinden.
Met een persoonsnaam heeft het weinig tot niets te doen, die staat immers al op de rand.
Of elke Legionair het schrijven machtig was waag ik te betwijfelen. In de Republiekeinse tijd was het Legioen alleen bereikbaar voor Romeinse burgers die hun eigen wapenuitrusting konden betalen. Als je dat kon, kon je je het ook permiteren om schrijflessen te volgen. Met de legerhervormingen van Marius veranderde dat, hij had dringend troepen nodig en ronselde iedereen die dat maar wilde en verstrekte hen wapenuitrustingen betaald door het Romeinse Rijk.
Het gevolg was dat er een grote toestroom van het armere deel van de Romeinse bevolking dienst nam in de Legioenen. ( ze waren dan zeker van een inkomen.) Maar ze waren nooit financieel in staat geweest om op jongere leeftijd schrijflessen te volgen dus analfabeet. Nu kun je wel proberen om op latere leeftijd het schrijven onder de knie te krijgen maar dat zal toch altijd haspelend blijven. Erg was dat in die tijd ook niet. De officieren die het lezen en schrijven wel machtig waren, zij stamden tenslotte uit de elite, gaven hun orders wel mondeling door, Latijn verstonden ze wel allemaal.

dan moet dit ze broertje wezen

Sorrie Maurits, maar ik kan nergens een L vinden.
Gr Mat

Zijn zusje is het beslist niet Ed Vic, de afkorting voor Victor: de Onoverwinnelijke.

Hoi Maus,

Terwijl ik voor de Ed op zoek was naar een stempel kwam ik een bijna soortgelijke graftity tegen in het boek van Erwin Ruprechtsberger: Terra Sigillata aus dem Ennser Museum.
Deze word wel geduid als VITALIS.

wat moest de wereld zijn zonder edwin erwin en ed
dan was het niet veel geworden henk
dank zij ons samenwerking heb je het tocht gevonden henk:10

Een 10 heb ik op school nog nooit gekregen Ed, dus dank aan Edwin, Erwin en Ed voor deze waarschijnlijk éénamalige gebeurtenis

Ik heb een betere foto geschoten vanmorgen in de sneeuw. Die van gister is iets over belicht.

@Matt thanx voor met meedenken maar ik denk dat het echt VITALIS moet zijn.
Klasse gevonden Henk, het zal een veel voorkomende naam zijn geweest denk ik.

Nog twee Matilo symbolen ipv een naam.

Leuk stuk Ed vooral omdat het eindigt op VIC volgens Frits ( Frits Kleinhuis provinciaal archeoloog van Z-H) hebben er in Alphen Legionairs uit -wat wij nu voormalig- Joegoslavië gelegerd gezeten, kan best een Slavische naam ook zijn ( zeg ik dan he?! ).
Ik heb van Bubba ook een stuk uit Alphen met een naam gekregen.

je heb tocht niet zelf zitten te krasen

het is nu het is nu wel beter te zien

Dat is wel een interessante theorie Henk.

ik zie het nu pas in de sneeuw

Hoi Maurits,

Uit het boek:Graffiti auf römischer keramik im Rheinischen Landesmuseum Bonn duikelde ik deze graffity op. Heeft opmerkelijk veel overeenkomsten met de jouwe maar wordt geduid als VITALUS. Hij staat op de bodem van een TS-napje en wordt gedateerd als Claudisch-Flavisch. Vindplaats is Neuss, Castra.
Ze komen dus toch vaker voor de VITALIS of VITALUS.