Ik ben begonnen toen ik 15 was met zoeken...van mijn zakgeld een c-scope van 65 gulden bij de blokker. Na een tijdje kocht ik een betere s-scope vltr 770 of iets. Ik zocht altijd alleen...lekker in de polder niemand om mij heen. Ik droomde van oude gouden munten die glommen in de zon, nadat ze voor het eerst na zoveel honderd jaar weer het daglicht zagen. De mensen in mijn omgeving keken mij altijd een beetje meewarig aan als ik voorbij fietste met mijn schep en dekkie. "Hij gaat goud zoeken" grapte een grietje van mijn leeftijd tegen haar vriendin -iets te luid-. Ik hoorde vaker deze geluiden. Ook was ik al gewend aan de meekijkers...mensen liepen dan met je mee, en als je dan ging graven streken ze als gieren naast je neer! Ow wee als je een onbeduidend frutsel aan de aarde ontrok, een hoongelach dat door merg en been ging viel je ten deel. Het voordeel was wel dat ze daarna (gniffelend) afdropen. Ik was dan weer alleen, alleen in mijn polder en lekker aan het zoeken.
Naast het zoeken viste ik ook. Ik dagdroomde van een grote oude -als goud glimmende- spiegelkarper die ik aan het water zou ontrekken, zo'n oude slimme vis die voor het eerst het daglicht ziet in jou schepnet. Geloof het of niet maar dit was in de zelfde polder, en weer viste ik alleen.

Ik kreeg verkering, hengel en metaaldekkie hing ik aan de wilgen. Ik bouwde een nessie met Hessie en kreeg kinderen en maakte een bliksem carrière als schoonmaker. De buiten jongen in mij bleef. Ik verlangde weer naar mijn polder.

Ik pakte het vissen weer op na een paar jaar. Inmiddels was de bint vervangen door de boilie. Niets niet grote dobbers en molens die je het best kan omschrijven als "lijn opwind mechanisme" meer, maar delkims en smimano's gt 3500 molens. Ik ging daarin mee. Mensen keken mij wederom meewarig na als ik bepakt en bezakt langs fietste. Het deerde mij niets..
Maar helaas de kaarten lagen na tien jaar anders. "Mijn polder" was mijn polder niet meer. Ladingen karpervissers uit de stad bevolkte de eens zo rustige dijk, waar ik de schapen zelfs een bijnaam had gegeven. Naast vissen waren deze stadsbewoners bedreven in nog een aantal zaken. Bierdrinken, schreeuwen en rommel achterlaten hoorde bij het vissen blijkbaar, ik had daar niets van meegekregen vroeger. Ik voelde mij als een vreemde eend in de bijt op een winterse dag in mijn eigen polder. De grote gouden spiegelkarper waarvan ik droomde heb ik wel gezien. Dood! Zo slecht behandeld na een vangst dat het vriendelijke dier de rustige polder had verruild voor de eeuwige jachtvelden.

Ik wilde mij niet scharen tot deze groep vissers. De hengels hing ik aan de wilgen die nu marktplaats hete. Van het geld kocht ik een aantal jaar geleden weer een detector. Daar was ik weer driewerf weer in de zelfde polder. De schapen waren verruild door graafmachines, de polder was namelijk geannexeerd door de stad die er tegenaan lag. Die mensen wilden maar wat graag hun –inmiddels- achterbuurt verruilen tegen een mooi huis aan een dijk. Helaas ook nu weer hier het zelfde gezeik! Ik was niet de enige zoeker. Er waren er meer. Als blikken konden doden was ik de eerste dag al zo dood als een slecht behandelde vis geweest! Ik praat dan niet over de woorden die er kunnen vallen onder zoekers. Bedreigingen laat ik al helemaal buiten beschouwing!
Even wenste ik dat ik de enige zoeker was op de wereld, alle mooie stukken zouden dan mij alleen ten deel vallen.
De enige zoeker dat leek mij wel iets...hoewel, als ik de enige zoeker zou zijn dan zou dat ook alle sjeu wegnemen. Immers aan wie laat je je mooie stukken zien, je zou ook nooit eens een jaloerse blik kunnen werpen op een stuk van een ander, en al helemaal niet de vreugde kunnen delen met een ander als jij of de ander een mooi stuk vind. Dan zou ik mij een verliezer voelen... nee ik ben blij met dit forum. Ik kan mijn mooie stukken delen en mooie stukken van anderen bewonderen.