Johan besmet te veel mensen. Het zou verboden moeten worden

Of ging dat nou over een dropje

Dagobert

Dankjewel Zionist!

ik ben al jaren besmet , en het = besmettelijk dus...


gr bubba

dan wel niet zwaar verslaafd,maar toch redelijk aangeslagen..
toen ik een jaar of 6 was struinde ik geregeld met mijn vader en broer over de landen op zoek naar stenen..
dit bestond voor ons veelal uit het zoeken naar scherven en pijpekopjes,zeeëgels etc. en voor mijn vader was het te doen om stenen werktuigen..
uiteraard kwam ik later op een onvermijdelijke leeftijd dat ook het stiekem roken en rottigheid uithalen een geweldige bezigheid kon zijn,dit hebben we dan ook jaren trouw gedaan
sinds een jaar of 7 en ik mijn wederhelft (lizzie) heb leren kennen mocht het zo zijn dat ook zij altijd al geintresseerd was in wat er gevonden kan worden als men er naar zoekt..na de aanschaf van een metaaldetector is het weer een beetje begonnen..hoewel we veel leuke dingen hebben gevonden,is dit toch op een laag pitje gekomen..
tegenwoordig zoeken we (meestal) samen naar stenen werktuigen en staat de md stof te happen..
hoewel ik ook erg graag een hengeltje uitgooi is dit toch iets onmisbaars geworden en is het vaak dan ook lastig kiezen..
word het een kans op de vangst van je leven,of word het de kans om iets te vinden wat een mens heel lang geleden heeft gemaakt en jij na zoveel duizenden jaren dit als eerste weer in je handen hebt..het is een bijna vergeten tijd die nergens geschreven staat..en juist die dingen die je nooit met rust laten en je laten nadenken daar is het voor mij om te doen..noem mij maar een herrieschopper

leuke verhaal kees!!!

Iemand nog een mooi verhaal.... uit het hart gegrepen?

nou o.k

ik was 12 jaar oud ,toen ik in een parkje liep in utrecht.
ik trapte altijd tegen blikjes en flesjes enz...alles wat op mijn pad kwam zag ik als een bal die klaar lag voor een penalty.
opeens zag ik (terwijl ik door het park slenterde) een blikje liggen.
ik nam een aanloop en schoot het blikje weg.
hij stak iets in de grond ,dus er kwam een hap grond mee de lucht in.
bij het neerkomen van de hap grond zag ik een muntje rollen over de grond.
toen ik deze opraapte zag ik het jaartal 1786 ,en aan de keerzijde 2 leeuwen

ik naar huis en meteen aan mijn moeder laten zien.
zij herkende de munt ook niet ,maar net als ik dat het een oudje was.
op zaterdag had je destijds een munten/postzegel markt ,en daar gingen wij naartoe met de munt.
een de man van de muntenkraam waar wij het muntje lieten zien ,was erg enthousiast over de kwaliteit ,en vertelde ons wat het was.
een DUIT van utrecht zei hij ,uit de 18 eeuw (leuke vondst knul ) zei hij nog.

ik vol trots naar huis ,en sindsdien ben ik al besmet geraakt met oude gevonden dingen.

jaren en jaren later zag ik (op het strand) een zoeker lopen ,en ik liep hem vanalles te vragen over de hobby.

uiteindelijk zelf een detector gekocht ,en aan de slag gegaan.

en tot op heden ,niet meer los gelaten

gr bubba

Hardstikke leuk Johan, dankjewel!

Toen ik een jaar of 7 was (rond 1971) mocht ik als klein jochie mee duiken naar het dorpje Beulake in de kop van Overijssel. Een kennis van had toestemming om daar te mogen duiken. Ook zijn zoon (6 jaar oud toen) mocht mee en mijn vader paste op mij. De kennissen hadden een kruiser, en mijn ouders ook. Meestal waren we de hele zomer een beetje aan het duiken vaak wel de hele dag. In die tijd heb ik vrij veel gevonden. Meeste spullen liggen in het museum in Zwolle. Mijn eerste muntje heb ik rond 1977 met de hand gevonden. Was een Spaanse munt uit 1582. Toen ik deze aan boord legde, viel ie door een spuigat weer het water in. Toen haalde een van de ouderen een metaaldetector tevoorschijn en zij dat hij hem wel even zou opzoeken. Ik was diep onder de indruk. Later bleek hij ook een landdetector te hebben. Mochten wij ook mee!! Later dat jaar was er een documentaire op TV waarbij Kees Brusse met een detector-fanaat ging zoeken. Zij vonden toen een paar Romeinse munten…. Ik was diep onder de indruk en ben gaan sparen. Mij eerste detector kocht ik rond 1978/9 in Engeland. Ik was er achter gekomen dat de detectoren in Engeland veel goedkoper waren. Ik heb toen met een leverancier afgesproken dat hij de detector in 2 stukken zou delen, met 2 aanschafbonnen. Ik importeerde de ene helft; mijn vader de andere.. Scheelde bijna de helft!!! Ben tot 1984 blijven zoeken… daarna gaan studeren en altijd in chronische tijd- en geldnood. Vorig jaar mei was ik voor een congres in San Diego en liep langs een detectorschop. Impulsief op gevoel een detector uitgekozen. Werd een ACE250. Beviel meteen zo goed dat ik hem heb omgeruild voor een Fisher F75. Sindsdien weer met vlagen aan het zoeken. Zoek het liefst met anderen. Leuk om te zien wat anderen vinden.

beviel het gevoel meteen zo goed dat je een ander hebt gekocht,of beviel de ACE250 nou zo goed??

mooi verhaal Gerard

Hoi Gerard,

wist niet dat je al zolang virusdrager was, wat een mooi verhaal!

Mijn vader vond ooit een Zilveren kwartje van Willem l in de tuin met spitten.
Ik dacht met een metaaldetector moet dat veel makkelijker gaan, maar tot op heden nog geen kwartje van Willem l gevonden. Nu 23 jaar later nog steeds niet, dus zal nog effe door moeten gaan.

Groeten,

Nandus

Hoi Nandus,

Dat zal wel een moeilijke bevalling worden voor jou,.....

en zeker als je op je 53 ste begonnen bent met zoeken,???????????????????????????

grt bert

Ja als je bijna 80 bent valt het niet mee Bert .

Groeten,

Nandus

80???? Toen waren die willemkwartjes nog maar net uit de roulatie... toch??

zo joop ik zet hem weer is op1

Het is in 1976 als ik op achtjarige leeftijd met een paar schoolvriendjes (naar later bleek) op een oude baggerstort uit de Delft afkomstig terecht kwamen tijdens het ‘polderen’. Hier waren diverse mensen met een zeef en schep kuilen aan het graven en de grond aan het uitzeven. Ze zochten met name naar munten. Ook vonden ze tuurlijk de nodige pijpenkoppen en gespen en musketkogels om maar wat te noemen. Twee dagen later was ik ook één van de zoekers op die locatie, ik was ‘verkocht’, ik heb het er 7 jaar volgehouden. De aantallen weet ik bij benadering, de munten bv : +/- 3500 stuks.

In de jaren tussendoor ben ik bij diverse verenigingen gaan helpen en mee opgraven, op mijn 11e bij ‘historische vereniging oud schipluiden’ en op mijn 14e bij de oprichting van de Oudheidkundige Werkgemeenschap Delft (OWD). Later nog een aantal andere verengingen en stichtingen.

Op mijn 18e kocht ik uiteindelijk mijn eerste detector.

Tot zover mijn eerste kennismaking (de korte versie) met de hobby.

Groeten,
Mart

mooi mart

de opmerking van dago herken ik. als klein jochie kroop ik bij de bijenkorf over
de vloer op zoek naar stuivers/duppies, en vond ze ook.
jaren voor het detector zoeken, zocht ik samen met m,n zoon naar fossielen.
scheppen/zeven/hakken, altijd buiten Je ontwikkeld denk ik een
oog voor zaken, wat ook blijkt uit oogvondsten die ik vind en een ander
laat liggen
ik zag wel eens iemand lopen op de akkers en dacht ,,wat ben je toch aan
het doen,, toch begonnen zo,n 10 jaar geleden, samen met ,n maat
tot deze kleine kinderen kreeg en ik stopte. daarna nog eens geprobeerd en
weer gestopt. de laatste 3 jaar, weer begonnen--veel tijd-- en ook leuk gaan
vinden. dat stimuleerd ik ben nu verslaafd aan
het zoeken zo, het hoge woord is eruit
grt ad

goed gedaan adbas
en waar ga je morgen heen

V & D Hema blokker C & A

Mooi gedaan Ed

Hoi allemaal,.

Nou net voor de geboorte van mijn eerste zoon,..een 33 jaar geleden
kreeg ik problemen met mijn rug,..en kreeg van de dokter te horen,.nou kerel dat werken kan je wel vergeten,..je hebt een kans,..of je laat je opereren met mischien de mogelijkheid dat je weer iets kan,..na verdere navraag bleek dat ik kans op slagen had van een 50%,..wat ik niet gedaan heb dus,.dan maar geen operatie,..maar dat hielt wel in dat ik thuis kwam te zitten,..en een zitkont had ik zowiezo niet,..zo is het 33 jaar geleden begonnen,..ik kocht mijn eerste MD een Micronta,..en al snel vond ik de eerste liard van Luik,..eentje van Sede Vakante,.ik heb hem nog steeds,.een week later mijn eerste romeinse as,..en toen was het leed geschied,..een zoek-virus mag je het wel noemen ik kom er nooit meer vanaf,..en erg vind ik het niet,..het is toch een supper mooie hobby of niet soms

grt Bert

Het is bij mij eigenlijk begonnen vanaf het moment dat ik kon lopen.
Als kind was ik altijd op het Katwijkse strand te vinden. Om centen te zoeken,ook wel samen met mijn vader. Van een detector hadden we nog niet gehoord, want na een straffe weste wind of nog mooier storm dan vonden we muntstukjes en andere zooi genoeg.
Mijn vader nam ook altijd van alles mee wat er gevangen werd met de visserij als botten en andere resten wo twee mamoet kiezen. Spullen uit de tweede wereld oorlog nam ie ook soms mee, maar dat deed mijn oude heer liever niet omdat hij altijd bang was voor explosiegevaar en daar zelfs in zijn jonge jaren een vriendje mee heeft verloren die een explosief van het strand had opgeraapt. Als wij gingen spelen in de duinen waar alle bunkers nog stonden drukte hij me altijd op het hart om vooral geen dichte blikjes of ronde op appel lijkende dingen van ijzer op te rapen.
Ik had al een aardige collectie tot de dag dat mijn moeder in een manisch depressieve bui alles had weggegooid. Ach daar kon ze op dat moment ook niets aan doen en het is verder een lief mens, dus boos ben ik niet lang geweest.
Vanaf dat ik 15 jaar werd heb ik er niets meer mee gedaan en ben me gaan storten op de boks en wielrensport. Tot ik een jaar of negen geleden iemand zag lopen en een mooie munt zag opgraven.
Toen was ik ook gelijk verkocht ik heb toen mijn kleiduiven geweer ( was ook een leuke, maar dure hobby) verkocht en van dat geld heb ik toen een White's Classic 2 aangeschaft. De dag na onze bruiloft ben ik direkt gaan zoeken. Mijn vrouw was daar erg blij mee kan ik je zeggen. Ze heeft het er nog wel eens over
Mijn eerste vondst was een soort van een loodje waarvan ik nog niet weet wat of het is.
Het is voor mij een hobby die niet meer uit mijn leven weg te denken is. Vooral na een dag of wat ellende op je werk is het een heerlijke manier om je kop leeg te maken.

Cees

zo weer 2 mooie verhalen van bert en Ceesou