Je kent dat misschien wel: in het café komt je hobby tersprake en er zijn dan altijd wel mensen
met goeie ideeën over zoekstekken.
Een tijdje terug liet de uitbater van een plaatselijk stoffig cafeetje mij weten dat zijn familie
nog wat grond in eigendom heeft in een dorpje op het Friese platteland.
"Bone, we moeten daar 's heen om met die detector van jou te zoeken,
want volgens mij liggen de schatten daar voor het oprapen".
En ach, hoe gaat dat dan, als de vorst in de grond zit wordt 't niks en een tijdje later moet er gewacht worden tot
de weidevogels er geen last meer van hebben. Maar vorige week moest het eindelijk maar wezen.
De cafébaas en een van zijn personeelsleden pikten me om een uur of twaalf op. Tja, van deze lieden kan men nu eenmaal
niet vragen om veel vroeger in actie te komen, gezien hun arbeidstijden.
Wij zouden ons geluk beproeven op een stuk grasland en aldaar aangekomen gaf ik beide heren een detector
in de hand en legde ze uit wat de bedoeling was.
Al snel stond de kroegbaas glunderend met een spijker in z'n hand en vele bierdoppen volgden. Kortom: er lag slechts modern spul.
Tot de barkeeper naar mij toe kwam, zwaaiend met een stuk metaal.
"Is dit ook wat?" vroeg hij, terwijl hij mij een baartje zilver met Chinese tekens erin liet zien. Ik geloofde mijn ogen niet.
"Komt dat hier uit de grond?" wilde ik weten. "Ja, daar, iets verderop, maar is het nou wat of niet?"
Ik zal jullie de rest van de zoekdag besparen en pik de draad weer op als wij terugzijn in Heerenveen
en van een welverdiend glas bier genieten. "Ik loop even naar de snackbar, even wat vragen" zeg ik en steek de straat over.
De eigenaar van de snackbar is Chinees en kan de stempels lezen.
"Is zilver" zegt hij, "Dit is stempel van de stad, deze is van het jaar en die laatste is van gewicht en gehalte.
Ik wil dit wel kopen. Geef altijd meer dan juwelier". M'n bek valt open. "Ik ben zo terug..."
"REIN, HANDEL!!!" roep ik al halverwege, maar als ik hem vertel dat we een leuk centje kunnen verdienen
zegt hij alleen maar:"Effe over nadenken hoor" en gaat naar huis. Ik snap 't niet...
Pas enkele bieren later, als ik al ik weet niet hoeveel mensen deelgenoot van ons fortuin heb gemaakt, zegt de kroegbaas
"Haha, geintje Bone, we hebben dat ding zelf meegenomen..."
Meesmuilend lach ik met de stamtafel mee, maar het duurt nog minstens zes bier voordat ik er overheen ben...
,
Dick
