De allerlaatste keer

FlorisV

De allerlaatste keer.

Het vaste legioen Alphen-stortgravers besloot om voor de allerlaatste keer naar de stort te gaan in Alphen. Het zou echt de laatste keer zijn op die plek voordat alles bedolven zou worden onder een dikke laag bouwzand.

De allerlaatste keer, een benauwende gedachte na al die jaren ongestoord graven en terugdenkend aan al dat moois aan vondsten dat er uit die grond is gekomen. Zou het nu echt afgelopen zijn spookte er door de hoofden van de die hard gravers.....

Een van de zoekers opperde het plan om gezamenlijk voor die allerlaatste keer in romeins tenue te gaan zoeken, hij hield wel van symboliek. Een hilarisch gelach van zijn medezoekers was het gevolg, maar als snel konden zij zich er wel in vinden. Ze hielden allemaal wel van een geintje.

De romeinse uitrusting werd gehuurd, en in vol ornaat togen de zoekers de volgende ochtend naar de stort.

Het was een winterse dag, net vier graden boven nul, windstil met een zonnetje waardoor het best goed zoeken was.
Er was nog maar een kleine plek vrij waar gegraven kon worden op de stort, dat werd al snel duidelijk. Het gele zand kwam gevaarlijk dichtbij. De dag ervoor was er nog zat plek om te graven, zo snel ging het dus.

De graafmachine stond vlak naast de plek waar de zoekers een kuil zouden graven, te wachten op zand. De vrachtwagens lieten op zich wachten doordat de aanvoer van zand stagneerde, dat bericht hadden de mannen al enkele dagen eerder gehoord. Een soort uitstel van executie, des te beter dachten ze. Hijsend aan een sjekkie hing de graafmachinist half uit zijn cabine.

Hij maakte lachend de opmerking dat het Archeon twee kilometer verderop is, en vroeg of de romeinse stortzoekers soms verdwaald waren.
Na wat grappen heen en weer besloten de zoekers om aan een kuil te beginnen, hun allerlaatste kuil daar op de romeinse stort.
Het viel niet mee, met die zware romeinse uitrusting en koud hadden ze het ook. Er werden eerst nog een paar foto´s gemaakt onder luid gelach en daarna gingen de helmen af en werden de sandalen verruild voor de oude vertrouwde rubberlaarzen. Geen gezicht was het maar dat maakte de zoekers niet uit want niets kon deze dag meer verpesten. Het was tenslotte de allerlaatste keer op de stort en daar waren ze zich goed van bewust,

Een gezamenlijke kuil zou er worden gegraven, een hele grote kuil was het plan. Vol goede moed begonnen ze met graven. Zouden ze op deze dag nog allemaal een laatste topper gaan vinden of misschien wel meer dan een?

Na een uurtje of drie was de kuil al aardig op diepte. Graven konden ze wel na al die jaren spitten in de zware Rijnklei op de stort. Ze zaten op een diepte van 2,5 meter. Nu was het zaak om de kuil breder en langer te maken zodat er gemakkelijker met vier man gezocht kon worden en de kuil verder uit te diepen.

Yes! klonk het even later uit de mond van die lange zoeker. Hij had een prachtige piep, dat moest wel wat wezen riep hij! Nadat hij zijn schep in de grond zette hoorde hij een doffe harde tik van de schep die iets van groot metaal raakte, wat zou daar liggen? Zou het weer bingo zijn.... een romeins steelpannetje misschien, net als jaren daarvoor?

Voorzichtig groef hij de grond boven het voorwerp weg.
Een klein gedeelte dat op een deel van een veerhouder van een romeinse helm leek werd zichtbaar. Een veerhouder herkende hij wel, die had hij immers al eerder gevonden daar op de stort. De lange trok er aan, er was geen beweging in te krijgen.

´het is een romeinse helm, dat weet ik zeker´ riep hij ´jaja, je roept wel vaker wat´ merkte zijn vaste zoekmaat op. ´ik zie alleen een stukje ijzer, het zal wel een lange ijzeren strip of andere ijzeren rommel zijn, dat ligt hier wel meer en dat moet jij ook weten´

´ik weet zeker dat het een helm is´bleef de lange volhouden.
Het zal wel, dachten zijn zoekmaten en ze klommen de kuil uit richting de tassen om te pauzeren en even wat te eten en te drinken.

´ het is echt een helm, ik zie nu ook een stukje messing´ riep de lange naar zijn zoekmaten die inmiddels al de kuil hadden verlaten en pauze hielden.
`heeft er iemand van jullie een troffel bij zich` riep de lange vanuit de kuil´. ´het zit goed vast in de klei en ik wil niks beschadigen met mijn schep´

´kom maar halen, ik zit net rustig een broodje te eten ´ riep een van zijn zoekmaten terug.
De lange klauterde de diepe kuil uit en liep naar een van zijn companen die hem een troffel aanreikte. `neem gelijk even een broodje en wat te drinken man, we pauzeren even en gaan zo weer verder` we zien dan ook hoe je die mooie romeinse helm gaat uitgraven, hahaha! De lange had inmiddels ook wel trek gekregen en wat te drinken ging er ook wel in na al dat gezwoeg.

Vreemd...ik zie die graafmachine niet meer riep de lange tegen zijn zoekmaat terwijl hij richting de kuil keek die zo´n veertig meter verderop lag. Stoppen ze altijd zo vroeg op vrijdag?
`het is nu net twee uur, heb je best kans van` op vrijdag stoppen ze altijd vroeg riep er een`

`hee lange, laten we nog een paar foto´s maken´ Lorica plus tunica en rubberlaarzen zie je niet vaak, haha.. Weer werd er veel gelachen. De lange riep `snel foto´s maken en daarna wil ik meteen verder in de kuil, want daar ligt een helm die ik ga uitgraven´

Er werden nog wat sterke zoekverhalen verteld tijdens de pauze. Verderop stonden er vier vrachtwagens op een rij, de graafmachine stond inmiddels weer op de plek waar hij eerder al stond te wachten.

Neeeeeee riep de lange......neeeee...... Een van de vrachtwagens kwam aangereden en stortte zijn lading zand in de kuil. De lange rende richting kuil en kreeg tranen in zijn ogen van ellende.Neeeee!!!! riep hij naar de vrachtwagenchauffeur. `in die kuil ligt een romeinse helm die ik heb gevonden en die hebben jullie nu bedolven` De graafmachinist volgde de scene en lachtte hard en riep weer dat het Archeon twee kilometer verderop is. De graafmachinist begon het gestortte zand te vlakken . Van een kuil was niets meer te zien. Neeeeeeeee riep de lange weer.......

Wat daarna overbleef was een grote zandvlakte. Nergens mooie donkere stortgrond meer te zien met kans op mooie vondsten, maar een dikke laag geel zand.. Inmiddels waren de andere zoekers ook aan komen lopen bij de dichtgestorte kuil en troostten de lange die onophoudelijk bleef snikken.

`troost jezelf, lange` ....zijn vaste zoekmaat probeerde hem een hart onder de riem te steken. `kijk eens wat jij in je vitrine heb liggen gek, er zijn zoekers die nooit een romeinse munt vinden en dan loop jij te janken om een stuk ijzeren rommel waarvan jij dacht dat het een romeinse helm was`

`maar het was ook zeker weten een helm` riep de lange weer tegen zijn zoekmaten. Zeker weten doen we het nooit..Wel zeker zijn de Alphense stortvondsten die gedaan zijn door vele zoekers en in de vitrine liggen, die mooie en unieke ervaring neemt niemand je meer af. Een tweede Alphense romeinse stort zal er nooit meer komen.

De allerlaatste keer

Wie is er online