Hester, en iedereen die hier meeleest;

Naast het waterzoekersforum ben ik ook actief binnen de DDA, is het een idee dat ik (of iemand anders natuurlijk) een stukje schrijft voor het magazine na aanleiding van deze bijzondere dag?

Daar zit wat in Jeroen,..

kijken wat de anderen er van zeggen,

grt bert

over welke zoekdag

over de speciale dag van 28 april natuurlijk bubba

ah o.k

gaan ze ook zoeken dan

ik weet nergens van

gr bub

Nee maar het aanvankelijk plan was een zoekdag, we noemen het nog steeds een zoekdag maar eigenlijk is het veel beter dan een zoekdag zeg maar......

Met zuh alluh schatgravuh!

Uhmm sorry.

Leuk stukje in de DDA!

ja zeker een leuk stukkie, hoe meer aandacht hoe beter!!!!!!!!!!!!!!

Had zich al iemand geroepen gevoelen om hierover een stukje te schrijven?

Anders wil ik het wel doen

is goed Jeroen, maar graag een kopie deze kant op!

uiteraard Hester, wil je het stuk inzien voordat ik het opstuur naar de redactie?

Ik zal kijken of het mogelijk is om alle kinderen van de school een exemplaar van DDA magazine te sturen waarin hun artikel staat.

dat zou gaaf zijn Jeroen!

Het artikel eerst inkijken of een paar extra exemplaren voor de kinderen?

haha sorry, ben druk met van alles behalve waarmee ik bezig ben.....

inzien vooraf hoeft voor mij niet maar een exemplaar voor de kids is wel lache.....

Jeroen als je heel druk ben kan ik ook een stuk schrijven hoor...ik heb een paar dagen vrij zowaar.

Dat mag ook hoor Defixio, ga je gang!

wat is de deadline?

het magazine van begin mei gaan we niet meer redden, daarvoor is de deadline al verstreken.
Ik zou zeggen; zsm inzenden, wellicht kunnen ze hem dan in het volgende nummer meenemen.

Verhaal staat voor de helft op papier en vandaag ook gemaild met Gert..komt goed.

Dat gaat de goede kant op al Defixio!

Johan?

we willen hier namen weten van de archeologen die mee deden, en mogen we die noemen in het stuk voor de dda?

ik zal het morgen vragen

denk dat het wel o.k is hoor

gr bub

kan dit? aanmerkingen opmerkingen?
Mijn stijl...als het niet goed is graag eerlijk antwoord.


De onverwachte klanken van de ringtone uit mijn mobiele telefoon verstoren ruw mijn lunch. Aan de andere kant van de lijn herken ik de stem van mijn vrouw. “Hoi met mij...zeg kan jij niet eens regelen dat Joachim de zoon van mijn collega eens kan kijken bij een opgraving”? Vraagt ze in al haar enthousiasme. De raderen in mijn hoofd draaien even op volle toeren en al snel weet ik waar ze het over heeft. Joachim is een jongen van een jaar of 12 en is minder valide. Hij is een paar keer bij ons thuis geweest en is helemaal gek van archeologie Ik moet even zijn stil gevallen want ik hoor mijn eega zeggen “ben je er nog”. “Ja ik ben er nog antwoord ik...ik zal eens een visje uitgooien bij...” Probeer ik in te brengen.
”Weet je misschien kunnen we er een leuke en leerzame dag van maken met meerdere kinderen uit zijn klas? Hee maar ik ga nu eten we hebben het er vanavond wel even over. ” Vervolgd ze voordat ik mijn zin kan afmaken. Die avond bedenken we hoe we rolstoel gebonden kinderen kunnen betrekken in de toch wel moeilijk te bereiken wereld van de archeologie. We besluiten een oproepje te toen op “ons” forum bodemvondstenwereld.nl. De reacties zijn enorm en vooral ontzettend positief. Spontaan bied Jeroen Heuts van het waterzoekersforum alle medewerking aan. Ook Dimitris van Diggelen een zoeker die zelf rolstoelgebonden is wil ons te hulp schieten. Aan vrijwilligers geen gebrek dus.
Johan Langelaar (Bubba) heeft inmiddels een visje uitgegooid bij zijn werkgever het ADC in Amersfoort en het archeologisch diensten centrum reageert ook enthousiast. We zijn van harte welkom met een groep kinderen.

Een idee is snel geboren maar het ten uitvoer brengen is en ander verhaal.
Naast veel geregel is er ook nog een financieel plaatje aan deze vertelling. Er moest vervoer geregeld worden en zoiets kost geld...veel geld zelfs. Ik besluit te bellen met Line Kofoed. Zij en haar man zwaaien de scepter over een telefoonbedrijf. Daarbij is Line zelf ook een zoeker en zeer geïnteresseerd in archeologie en dan met name de Vikingperiode. Dikwijls heb ik lijdzaam moeten aanhoren hoe haar grootouders uit Denemarken hier zo'n duizend jaar geleden “de beschaving” kwamen brengen.
Na een kort en leuk gesprek op het kantoor in Leiderdorp is de zaak rond. Line regelt het vervoer.
Nu hadden we alle neuzen de zelfde kant op. Een mailtje naar de school van Joachim “De Thermiek” in Leiden resulteerde in veertien kinderen die stonden te trappelen om mee te gaan.
Als voorwaarde hadden we gesteld dat de kinderen zeker interesse moeten hebben in Archeologie.
Na maanden van voorbereidingen is het dan zover. De dag is aangebroken. Zenuwachtig maken we kennis bij de school met de leerlingen en ouders die meegaan. Al snel is de sfeer erg ontspannen en voordat we het beseffen laveert chauffeur Vincent de grote bus het parkeerterrein op van het ADC.
Johan Langelaar heet ons welkom in de dependance van het ADC met limonade en een koekje. De kinderen nemen plaats en horen een kort welkomstwoord aan van onze “Bubba”.
Aan de hand van een dia presentatie legt archeoloog Mossin ons uit wat er hoe een opgraving verloopt. Van voorbereiding aan het bureau tot aan het provinciaal depot. Alles word duidelijk verteld.
Na de dia presentatie vertrekken we naar een ruimte waar de vondsten worden gereinigd en geconserveerd. Archeologe Karin laat aan de hand van voorbeelden zien hoe verschillende vondsten worden bewaard voor de toekomst. Wat opvalt is dat de groep kinderen daadwerkelijk zeer geïnteresseerd zijn in archeologie. De vragen die zij stellen deed menig wenkbrauw fronsen.

Inmiddels is het lunchtijd. Een cateraar brengt ons lekkere broodjes en verse melk. Iedereen laat het zich goed smaken. De spanning is er bij iedereen een beetje af en er is nu ook even tijd voor een praatje onderling en er heerst een ontspannen stemming.
De broodjes zijn ons welbekomen, en we verplaatsen ons naar het hoofd gebouw van het ADC. Archeologe Nina laat ons de spoelruimte zien. Hier worden de vondsten binnen gebracht en gewassen alvorens ze verder worden verwerkt. Via de spoelruimte komen we aan het vertrek waar de specialisten zich buigen over de vondsten. Dit is bij wijze van spreken het heilige der heilige in het gebouw. Aan tafels zitten specialisten die zich buigen over allerhande vondsten.
Timo is de specialist binnen het ADC op het gebied van Romeins aardewerk en bouwmaterialen. Hij laat ons vaatwerk zien als borden, kruiken, wrijfschalen en zelfs een zeldzaam glas. Ook vertelt hij over de diverse bouwmaterialen die de Romeinen gebruikten. Ook hier kan je een speld horen vallen tijdens zijn uitleg. Een tafel verder belanden we in het botanische gedeelte. Onderzoek naar zaden en pollen is niet iets wat je als eerste bedenkt bij een archeologisch onderzoek. Weldegelijk
is het een belangrijk onderdeel van een onderzoek. Iedereen mag kijken naar een aantal zaden die onder de microscoop liggen. Via het botanische gedeelte zijn we nu dan toch aangeland bij het hoogtepunt van de dag. Op een tafel ligt een skelet van een man. De arme drommel is ergens in de 17e eeuw overleden. De fysisch archeologe blijkt een dame te zijn die alleen de Engelse taal machtig is, echter voor de kinderen binnen de groep is dit geen probleem. Een half uur lang geeft zij uitleg en moet de meest uiteenlopende vragen beantwoorden. Ook het kist beslag wat naast het geraamte ligt word uitvoerig besproken. Aan de groep is duidelijk te merken dat de vermoeidheid toeslaat. Voor de kinderen die kunnen staan en lopen is een stoel nu even geen overbodige luxe. We gaan nu terug naar de dependance alwaar de kinderen een zak scherven en een rol tape krijgen. Aan hun de taak om -onder het genot van een glas limonade- van de scherven weer een complete test, grape, vergiet of kruik ineen te plakken. Het is een zeer ontspannen half uurtje waarin vlijtig gewerkt word. Het is ook een half uur wat het laatste uur inleid, de dag loopt ten einde helaas en we
maken ons klaar om weer richting de sleutelstad te vertrekken. Maar niet voordat een aantal mensen een dankwoord hebben uitgesproken en de kinderen uit de groep zijn overladen met cadeautjes.
Vincent laveert de grote bus het parkeerterrein af richting de A1 . Ik merk aan de kinderen dat ze er net als ik doorheen zitten, maar dan wel op een positieve manier.
Ik krijg een goed gevoel als ik naast Tom ga zitten en de dag nog even doorneem...”wat vond je het leukste” vraag ik aan hem. Tom denkt even na en antwoord beslist “de scherven in elkaar zetten”...er valt dan even een stilte van een paar seconden en dan vervolgt hij “het is net alsof deze dag in een uur voorbij is gegaan”.
Ook ga ik nog even naast Ellen zitten en vraag aan haar “vond je het niet eng die schedel van dat geraamte”? Haar ogen lichten bijna even op en dan antwoord ze beslist “Het had pas eng geworden als die schedel was gaan praten”. Ik schiet in de lach en kijk naar buiten, de rit schiet al op...we zijn er bijna maar nog niet helemaal volgens een aantal stemmen in de bus.


Graag wil ik iedereen bedanken die deze dag mogelijk heeft gemaakt.
En wat ons betreft voor is deze dag zeker voor herhaling vatbaar.

Duidelijk en overzichtelijk geschreven Defexio!

Ik ga contact opnemen met Roy om te kijken of ik 14 exemplaren kan bemachtigen van het DDA magazine voor deze leerlingen waarin dit artikel verschijnt.

Zou super zijn, Jeroen!